van de werkvloer naar de woonkamer: de familievergadering!

Krijg je het met alle negatieve nieuwsberichten over corona al benauwd als je denkt aan 1 september? Vraag je je ook af of er een versie 2.0 zit aan te komen van de lockdownperiode en de preteaching-perikelen? En probeer je te bedenken hoe je zo’n periode beter kunt aanpakken dan die eerste zenuwslopende keer? Je bent niet alleen! Bruce Feilerin geeft in een boeiend artikel op de website van The Harvard Business Review een gouden tip om het beter te doen: de familievergadering.

weg met de waterval

Bruce Feilerin grijpt in het artikel terug naar het concept van “agile” werken, dat al in de jaren 80 werd uitgevonden. Grotendeels dankzij Jeff Sutherland. Toen Sutherland aan de slag was als chief technologist in een financiële instelling in New England merkte hij op hoe inefficiënt het proces van de software ontwikkeling verliep. Zijn bedrijf werkte immers volgens het watervalsysteem. De bazen bovenaan in de hiërarchie gaven orders die vervolgens door programmeurs lager in de hiërarchie werden uitgevoerd. Het resultaat? 83 procent van de projecten was te laat, ging over het budget of faalde volledig.

Sutherland kon het niet langer aanzien en ontwierp een systeem waarbij de ideeën niet alleen top down, maar ook van onderuit kwamen. En hij stelde teams samen die zeer snel konden inspelen op verandering. Hét fundament van die nieuwe aanpak? De wekelijkse meeting. Een vergadering op basis van een gezamenlijk beslissingsproces, open communicatie, constante aanpassingen en bijsturingen.

 

drie vragen

Bruce Feilerin paste die meetings toe op de gezinssituatie. Hijzelf begon ermee toen zijn dochters vijf waren. De meeting vond plaats op zondagnamiddag. Iedereen verzamelde rond de tafel in de keuken en na een kort openingsritueel vervolgens startte de meeting die opgebouwd was uit drie vragen:

  1. wat liep echt goed deze week?
  2. wat liep echt niet goed deze week?
  3. waar gaan we aan werken?

Feilerin en zijn echtgenote waren stomverbaasd over hoeveel ideeën en gevoelens hun kinderen op die momenten met hen deelden. En uiteraard was er een verschil tussen de ideeën en de voorstellen van de kinderen tijdens de meeting en hun gedrag de week daarna. Maar Feilerin kreeg meteen het gevoel dat hij de fundament aan het leggen was voor een andere aanpak waarbij iedereen in het gezin beter op elkaar was afgestemd. Tien jaar later is het nog steeds een vast - erg waardevol en gekoesterd - familiemoment op zondag. 

 

wat ze leerden uit die familievergaderingen?

betrek je kinderen. luister naar hen en geef hen inspraak

Het lijkt makkelijker en efficiënter, maar is het eigenlijk niet. Als je als ouder denkt dat je het beter weet en alleen maar orders geeft aan de kinderen, dan installeer je je eigen watervalsysteem. Je zorgt pas voor draagvlak en intrinsieke motivatie bij de kinderen als je hen waar mogelijk betrekt bij de organisatie van het gezinsleven en hen inspraak geeft.

 

ouders zijn niet onfeilbaar

Het soort leiderschap waarbij ervan wordt uitgegaan dat de leider alles weet en alles kan wordt al lang niet meer beschouwd als het beste model. De beste teams zijn die teams die aangestuurd worden door een charismatische leider. In zo’n teams maakt de leider deel uit van het team, worden alle teamleden gezien als gelijken en mag iedereen vrijuit en veilig zijn mening geven. Pas deze principes ook toe op jouw familievergadering.

bouw flexibiliteit in

Volgens Feilerin bepalen ouders vaak de regels en houden ze er bovendien veel te lang krampachtig aan vast. Maar hoe kan je met regels die vastgelegd werden in andere tijden op de juiste manier inspelen op de uitdagingen en vragen van vandaag? In een snel digitaliserende professionele context wordt er wel van uitgegaan dat als je vandaag nog steeds hetzelfde aan het doen bent als zes maanden geleden, dat je dan fout bezig bent. Waarom zou dat dan niet gelden voor jouw gezin, waar al die verschillende noden, verwachtingen en ambities op elkaar moeten afgestemd geraken?


Zijn advies: test die wekelijkse familievergadering. Gewoon doen!