covid-testimonial-verpleegkundige

Ze is een van de helden voor wie we elke avond om 20u applaudisseren. Maar de meesten van ons weten niet echt wat het lijf-aan-lijf gevecht tegen het coronavirus echt betekent. Ze staat dicht bij de patiënten die haar nodig hebben, wordt terecht bewonderd door haar omgeving, maar maakt zich toch soms stilletjes ongerust, bij haar dagelijkse zorgen. We konden even praten met nachtverpleegster Salimatou. Sinds een maand werkt ze in de frontlinie in het Brugmann-ziekenhuis, waar ze na haar verpleegstersopleiding en ervaring in verschillende hospitalen in België voortaan een vaste job heeft via Randstad Medical.

jouw werkdag begint met applaus!


“Aangezien mijn dienst aan het begin van de avond start, ben ik vaak onderweg naar het werk op het moment dat er geklapt wordt. Sommige mensen hebben er zelfs een gewoonte van gemaakt om me te feliciteren als ik voorbijkom. Ze weten maar half hoeveel dat soort kleine gebaren voor ons betekenen.”

 

een risico, maar een eer en een menselijk verrijkende ervaring

“Natuurlijk is het risico aanwezig, dat staat vast. We hebben ons geleidelijk en dag na dag aangepast. Normaal ben ik ’s nachts alleen, nu zijn we met zes. Dat versterkt natuurlijk de onderlinge band binnen het team. Meestal kruisen we elkaar snel, meer niet. Nu is dat heel anders. En tegenover een pandemie van deze omvang, beschouw ik het als een eer om mee te helpen om deze ziekte te bestrijden.”

 

verpleegster, maar ook psychologe

“Het werk is zwaar voor het zorgpersoneel, maar de situatie is ook heel moeilijk voor de geïsoleerde patiënten die geen bezoek en geen nieuws van hun familie of vrienden krijgen. Sommigen huilen: hen moeten we troosten, geruststellen. Ook dat is een onderdeel van onze dagelijkse taak als verpleegster geworden. We moeten de patiënten en hun familie een luisterend oor bieden.”

 

het moeilijkste: het begin!

“De eerste dagen waren bijzonder beproevend, omdat we toen enkel de zogenaamde ‘vermoedelijke’ gevallen behandelden: mensen die misschien besmet waren, zonder dat we het zeker wisten. Dat zorgde voor een heel gespannen klimaat op de dienst.”

 

soms lastig om aan iets anders te denken

“Ik sta iets meer dan een maand in de frontlinie en natuurlijk heb ik het soms heel moeilijk gehad. Het is bijzonder zwaar met een patiënt bezig te zijn die enkele uren later overlijdt. Ook al raakt het me enorm, toch probeer ik dan de dingen te kaderen. Ik houd me voor dat we alles gedaan hebben wat we konden om hem of haar te redden. Eenmaal thuis is het moeilijk om aan iets anders te denken: ik probeer om niet terug te denken aan mijn dag of om mijn gezin ermee te confronteren. Maar natuurlijk blijft het in je hoofd zitten.”

 

mijn gezondheid en die van mijn gezin

“Ik heb zelf een gezin met jonge kinderen en een kleintje van twee, maar ik probeer er niet te veel aan te denken dat ik ziek zou kunnen worden. Mijn ervaring is met goed van pas gekomen om de juiste reflexen aan te kweken. Zo heb ik bepaalde kleren uitsluitend voorbehouden voor het werk: thuis draag ik die nooit. Ik zou dus graag een boodschap van voorzichtigheid en liefde geven. Blijf thuis en zorg voor al wie je dierbaar is.”